Ik lees deze ochtend in de krant over Griekenland, waar de crisis dieper dan ooit is. Over Syrië waar geweld, dood en verderf heersen. Over oer-Hollandse bedrijven die sluiten of worden overgenomen door buitenlandse investeerders.
In de laatste twaalf jaar zijn wel honderd (hon-derd!) nationale bedrijven in handen gekomen van bedrijven uit Rusland, China, India, Brazilië en Mexico. En geen haan die ernaar kraait. Wow, ik schrik van al het heftige nieuws wat met een beetje bladeren aan mijn oog voorbij trekt. Hallohoooo: de wereld staat in brand, en ik heb het niet eens door. Ik zat namelijk in een wak, samen met de rest van Nederland.
ELFSTEDENTOCHT
Ik heb niets met schaatsen, maar er was ook voor mij geen enkel ontkomen aan die elfstedentocht-hysterie. Op de tv, radio en in de krant leek het of niets anders er toe deed. Ie-de-reen om mij heen was in de ban van de Friese rayonhoofden. Ik heb werkelijk (verstandige) mensen horen verkondigen dat ze zenuwachtig waren of-ie er wel kwam of niet. I couldn’t care less, als ik eerlijk ben.
Maar zaken die me wel aan het hart gaan, heb ik erg genoeg dus ook niet meegekregen temidden van het schaatsgeweld. Zo’n ongemerkt vernauwd blikveld, dát is pas iets om zenuwachtig van te worden. Vind ik.
